یاغیان چهاردانگه و دودانگه در اسناد مجلس شورای ملی – بخش یکم / نوشته: عین اله آزموده / «نافرمانی متنفذین مازندران از دولت مرکزی سابقه دیرینه در صفحات تاریخ این سرزمین دارد. در دوره رضا شاه نیز کم و بیش بخش هایی از مناطق مازندران شاهد بروز نافرمانی هایی بود. قریه پِرور دودانگه یکی از کانون های این نافرمانی تلقی می شد». (اسناد مازندران در دوره رضاشاه، ص ۳۷). پرور در گذشته در بخش دودانگه شهرستان ساری واقع بود و اکنون جزء استان سمنان است و دودانگه قدیم شامل بخش های وسیعی از چهاردانگه فعلی و قسمت هایی از استان سمنان را شامل می شد و مردم آن عموماً به شغل گله داری و کشاورزی سنتی مشغول بودند و در اوایل حکومت رضا شاه، اکثر مردم در تمام فصول سال در روستاهای خود سکونت داشتند. مردم به کسانی که به هر دلیلی بر علیه حکومت مرکزی سر به عصیانگری می زدند و یا شرارت و غارت اموال و ناموس مردم می کردند، «یاغی» می گفتند و آنان را گاه دوست زحمتکشان و طبقات تهیدست جامعه می پنداشتند و گاه آنها را ظالم و آدمکش و متجاوز به مال و ناموس خود می دیدند و این دوگانگی برداشت از یاغیان در بین مردم یک روستا با روستای دیگر متفاوت است.

روستای پرور خاستگاه یاغیان معروفی چون مسیح پروری، وجیه پروری، محمد سلطان پروری، سهراب پروری، قاسم پروری و معروفترین آنها یعنی مشدی پروری بوده است که در یک دوره زمانی حوالی سال های ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۰ سایه ای از ترس و وحشت را در بین مردم دودانگه و چهاردانگه و سنگسر و … گسترانیده بودند. مناطق نزدیک به روستای پرور یعنی رودبارک، فولادمحله، واوسر، تیله بن، قلعه، پایین ده و بالاده و روستاهای تیلک و آتنی و روستاهای منطقه اطراف سفیدکوه مثل اراء و اروست و … تا کیاسر و مناطق اطراف، گستره حضور و تردد دائمی یاغیان پروری بوده است و هم از این روی هنوز مردم خاطرات تلخی از حضور و کارهای یاغیان را نقل می کنند.

در بین روستاهای دودانگه قدیم، روستای بالاده اما از نظر وضعیت جمعیت و شرایط اق